Poslednji američki pionir

Ko je bio Džastin Rejmondo, čovek koji je 1995. godine tokom američkog bombardovanja Republike Srpske začeo kultni antiratni sajt?

Džastin Rejmondo (Justin Raimondo), osnivač i kolumnista sajta Antiwar.com, a koga smatram najuticajnijim američkim političkim aktivistom, preminuo je 27. juna u San Francisku, u 68. godini života. Rejmonda smatram najuticajnijim iz dva razloga: bez antiratnog pokreta (antiwar movement) s kraja 90-ih, čiji je Rejmondo najvažniji začetnik, ne bi bilo današnjeg fenomena antifa. Isto tako, bez Rejmondove antiratne propagande ne bi bilo Trampove anti-intervencionističke artikulacije, preuzete od bivšeg kongresmena Rona Pola (Ron Paul), čiji je Rejmondo bio najznačajniji popularizator.

Rejmondo je, tako, posredno uticao i na izbor Trampa za američkog predsednika i na inicijalnu mobilizaciju antifa pokreta, Trampovih najtvrđih protivnika, koji su zanemarili svoju antiratnu inkarnaciju s početka milenijuma, potpuno se prepustivši turbo-ideologizaciji.

Sam Rejmondo je bio apsolutni pionir u svakoj političkoj zajednici u kojoj je delovao. Gej izbeglica iz Njujorka u San Francisku s kraja 60-ih, jedan je od tridesetak učesnika prve komemoracije Stonewall incidenta. Taj incident se odigrao u Njujorku 1969,  a komemoracija u San Francisku 1970. godine. Radi se, naime, o začetku fenomena danas poznatog kao parada ponosa. Drugim rečima, kao i u slučaju antifa, marš ideologije ka svojoj konačnoj projekciji bio je neumoljiv: ono što Rejmondo zove odbranom gej prava od države (po libertarijanizmu) mutiralo je u sprovođenje gej prava od strane te iste države (liberalizam koji, prema Karlu Šmitu, neminovno kolabira u socijalizam).

Paralelno sa gej proto-aktivizmom, Rejmondo je bio i jedan od utemeljivača modernog libertarijanskog pokreta, koji se razvijao uz saputništvo i podršku inokosnih programera iz nastajuće Silicijumske doline, takođe 70-ih godina prošlog veka.

ANTIRATNI AKTIVISTA
Pošto je odbio sponzorstvo pseudo-libertarijanskog establišmenta, Rejmondo se neko vreme izdržavao čišćenjem zgrada u San Francisku, radeći u noćnoj smeni, da bi 1995. godine, u ranim danima interneta, registrovao domen www.antiwar.com. Sajt je dosegao vrhunac kada je američka vojna operacija u Iraku krahirala, izazvavši odijum kod omladine i liberala 2004. godine. Svi koji bi u Guglu ukucali pridev ‘antiwar’ – nailazili bi na njegovu nezaobilaznu stranicu brutalnog obračunavanja sa Bušom, uz vraćanje na Klintona, pa sve do Ruzvelta, Vilsona i Ruzvelta starijeg. U jednom trenutku, te 2004. godine, sajt je dosezao i do dva miliona pregleda na dan.

Protestanti u protestnom maršu ka Kapitol hilu u Vašingtonu zbog rata u Iraku, 15. septembar 2007. godine
Demonstranti u protestnom maršu ka Kapitol hilu u Vašingtonu zbog rata u Iraku, 15. septembar 2007. godine

Rejmondov uticaj na današnju američku levicu i današnju američku desnicu ima direktne veze sa ratovima u raspadajućoj Jugoslaviji. Domen www.antiwar.com registrovan je 1995. godine zbog bombardovanja Republike Srpske, a 1999. godine je doživeo potpuno profilisanje, sa napadom na SR Jugoslaviju. Rejmondo je 1999. godine de facto vodio antiratne demonstracije na Berkliju i u San Francisku, kanališući ekipu sastavljenu od olinjalih šezdesetosmaša, ostataka američke Socijalističke radničke partije, libertarijanaca poput samog Rejmonda, i omladine koja je tada prvenstveno bila zainteresovana za očuvanje životne sredine.

Ta omladina je slušala Rejdž agenst d mašin, recimo, bavila se opštim dobrom – pa tako i kritikovanjem američkog intervencionizma, a rasizmom se bavila tek na nivou zvaničnog američkog kreda iz ranih 70-ih. Krovni naziv je bio – antiglobalizacijski pokret. Ulični protesti protiv bombardovanja Jugoslavije kulminirali su protestima u Sijetlu protiv Svetske trgovinske organizacije jeseni 1999. i okupljanjem omladine na koncertu Rejdž agenst d mašin za vreme izborne skupštine Demokratske stranke, leta 2000. godine ispred Stejpls centra u Los Anđelesu.

Prebacivanje težišta antiglobalizacijskog i antiratnog pokreta sa levice na libertarijansku i paleokonzervativnu desnicu, kao i na samog predsednika Amerike, svojevrstan je povratak izvorištu. Američki konzervativci i republikanci bili su najglasniji kritičari intervencionizma pre Drugog svetskog rata. Rejmondo je u svom istoriografskom radu osvetljavao prvake rane libertarijanske, anti-intervencionističke misli, poput Gereta Gereta (G.Garrett) i kalifornijskog pesnika Robinsona Džefersa (R. Jeffers).

Pisao je i o ostacima anti-intervencionističkog pokreta posle Drugog svetskog rata, oličenim u republikanskom senatoru Taftu (Robert Taft) i legendarnom pukovniku Mekormiku (Colonel McCormick), vlasniku Čikago tribjuna, koji su se suprotstavljali antikomunističkoj histeriji i formiranju NATO pakta. Tako je Rejmondo bio jedan od retkih promotera libertarijanizma koga ekonomija nije interesovala, i koji je svoje tumačenje slobode bazirao na konkretnim primerima američkog političkog anarho-liberalizma i libertarijanizma – iako je sarađivao sa ostrakizovanim bed bojem libertarijanske Austrijske ekonomske škole, Rotbardom (Murray Rothbard), Mizesovim učenikom (Ludwig Mises).

PRESUDNI UTICAJ
Godine 1992, 1996. i 2000. učestvovao je u Bjukenenovim kampanjama za predsednika, a 2008. godine je izvršio presudni uticaj u predsedničkoj kampanji Rona Pola, superdeke iz Teksasa koji je zbunio i zaveo američku omladinu (preko interneta, naravno). Mladi su bili pozitivno šokirani činjenicom da se vojnim intervencijama dosledno protivi jedino 78-godišnji kongresmen iz Teksasa, republikanac, koji je uz to i za legalizaciju marihuane.

Polova kritika američkog bankarskog sistema i Rejmondova internet promocija Pola produžili su život sadejstvu Rejmonda sa omladinskom levicom, pošto je antiratni aktivizam iz vremena napada na Irak refokusiran u periodu 2009-2011. na kritiku bankarskih malverzacija u okviru pokreta Okjupaj (Occupy). Ali, to je bila poslednja konvergencija Rejmonda i mlade levice, koja će se uskoro profilisati u antifa pokret koji više neće pominjati antiglobalizaciju kao cilj.

Na omladinsku alternativnu desnicu je, pak, nastavio da vrši uticaj zaključno sa njihovom internet artikulacijom u predvečerje američkih izbora 2016. godine. Intelektualni guru alt-desnice, Ričard Spenser priznao je da je učio od Rejmonda, iako ga je Rejmondo ignorisao, negirajući mu relevantnost.

Ričard Spenser, jedna od ikona američke alternativne desnice protestuje ispred Linkolnovog memorijala u Vašingtonu, 25. jun 2017. godine
Ričard Spenser, jedan od predvodnika američke alternativne desnice, na protestu u Vašingtonu, 25. jun 2017. godine

Slične kritike Spenser je trpeo i od nedavno preminulog Erona Vulfa (A. Wolf), urednika paleokonzervativnog magazina Hronikls, koji je iz elitne hrišćanske perspektive secirao postničeanski okean ironije u kojoj pluta američka intelektualna omladina. Rejmondo, klasični liberalni homoseksualac starog kova, više nije imao snage da se bavi prezrelom omladinom, odričući gravitaciju ovakvoj ironiji.

Kao što istovremeno nije mogao da podnese ono što je smatrao suštinskom suprotnošću gej filozofiji života, a to je moralističko uterivanje u sekularizovanu hrišćansku instituciju zvanu brak i malograđansku instuticiju zvanu – morate imati/usvajati decu. Od toga je svojevremeno i pobegao iz Njujorka u San Francisko.

 

Ilija Labalo je diplomirao filozofiju na Univerzitetu u Berkliju. On je filmski producent, reditelj i glumac, autor filma „General Mihailović – Heroj i kazna“ (2015). Ekskluzivno za Novi Standard.

 

Izvor Novi Standard