B. Dragičević: Vaskrs ustaške države

Od televizijskih serija, preko tabli sa natpisom „za dom spremni”, do fudbalskih stadiona, ustaški narativ je sveprisutan u Hrvatskoj

Reći da je ustaška država vaskrsla na prvi pogled može neupućenom čitaocu delovati kao hiperboličan opis, a možda i kao preterani radikalizam u razmišljanju, koji nepotrebno dramatizuje situaciju i izaziva nekorisnu dozu panike. Na kraju krajeva, preko Drine još nema logora za istrebljenje srpskog naroda, Jevreja, Roma i komunista, niti rasnih zakona. Taj početni utisak, plašim se, pokazuje naivno površni optimizam, nedozvoljenu lakomislenost u geopolitici i neupućenost u prilike hrvatske dnevne i državne politike, koje su pre takve da zahtevaju hitnu reakciju i povećanu pažnju nego ignorisanje. No, krenimo redom da bi se temeljnije razumelo ono čemu će redovi koji slede biti posvećeni, a to je fenomen relativizacije, rehabilitacije i glorifikacije Ustaškog pokreta i nacističke marionetske Nezavisne Države Hrvatske u diskursu Republike Hrvatske.

Dana 8. maja 2019. godine hrvatska predsednica Kolinda Grabar Kitarović posetila je Blajburg, gde je položila cveće i zapalila sveće pripadnicima poslednje nacističke vojske Evrope, koja je mahom satrana ognjem i mačem pobedonosnih Titovih partizana nakon predaje zarobljenih ustaša jedinicama Jugoslovenske armije od strane britanskih vlasti. Činjenica da je jedan nosilac javne vlasti i osoba koja predstavlja šefa jedne evropske države u stanju da se bez osuda i drame pokloni kostima Hitlerovih slugu, zločinaca koji su učestvovali u sprovođenju genocida nad srpskim, jevrejskim i romskim narodom koji je odneo stotine hiljada duša kroz sistem logora za istrebljivanje, uključujući i logore za držanje, batinanje, indoktrinisanje i izgladnjivanje dece u kojima su deca umirala u najstrašnijim uslovima, govori mnogo o stanju antifašizma u Evropi danas.

Na spomeniku piše: „U čast i slavu pobijenoj hrvatskoj vojsci, svibanj 1945.” (Interesantno je da nema reči o hrvatskim civilima, u koje hrvatski revizionisti pokušavaju da preobuku žrtve navodnog partizanskog terora.) Tu je i prevod na nemački, koji ilustruje ne samo geografsku lokaciju spomenika, već i večnu odanost ustaških formacija prema Berlinu, gde su stolovale njihove nacističke gazde, bez kojih ne bi bilo ni NDH, ni Pokolja nad Srbima. Grb je sa prvim belim poljem na šahovnici, što je grb Nezavisne Drzave Hrvatske, a ne grb moderne Republike Hrvatske ili Socijalističke Republike Hrvatske, gde je prvo polje na šahovnici crveno. Pored grba Nezavisne Države Hrvatske, nalazi se i muslimanski polumesec, posvećen onim muslimanima koji su kao pripadnici takozvanog hrvatskog cvijeća u okviru oružanih snaga NDH ili islamskih milicija bili jedan od najodanijih stubova nove države i koji su učestvovali aktivno u Vladi Nezavisne Države Hrvatske i Pokolju koji je ta vlast sprovodila nad srpskom, jevrejskom i romskom populacijom (pomenimo kao primer Fazlagiće koji su napunili Korićku jamu, ali i ustaške ministre Mehmeda Alajbegovića i Osmana Kulenovića, koje su partizani pogubili posle rata, kao i Ismeta Mehića, zagrebačkog muftiju, koji je blagosiljao NDH na dan osnivanja i koji je obešen na kraju rata od strane novih vlasti.)

Ta na prvi pogled neverovatna slika u kojoj jedan predsednik evropske države polaže cveće na grobove otvorenim nacistima i Hitlerovim slugama ni 100 godina nakon kraja krvavog rušilačkog horora Drugog svetskog rata, kada je zajednički napor Saveznika uspeo da obuzda alu najčudovišnije ideologije u istoriji čovečanstva, a Crvena armija da joj uz ogromne žrtve razbije odvratnu glavu na Istočnom frontu i potom u srcu Berlina, ni najmanje nije neočekivan. Već decenijama, na Blajburgu se okupljaju poštovaoci Ustaškog pokreta sa fotografijama Ante Pavelića i Maksa Luburića, odeveni u crne ustaške uniforme, sa slovom U na kapama i zastavama Nezavisne Države Hrvatske. To je postala svojevrsna tradicija, to proslavljanje onoga što bi se najkraće moglo opisati kao država-koljač. Indikativno je videti i decu osnovnoškolskog uzrasta odevenu od svojih roditelja u uniforme države odgovorne za najstrašnije genocide na balkanskim prostorima, sa stotinama hiljada žrtava poklanim od logora do jama po selima, ali i sablasnu tišinu koja je došla iz Evrope uz poneki sporadičan protest. Indikativno je što se tim ljubiteljima krvave ustaške države dozvoljava da javno iskažu svoje poštovanje prema mašineriji koja ni u čemu nije zaostajala za onom njihovih političkih mentora, organizatora i finansijera koja je sprovela Holokaust, sem u tome što je po pitanju sadizma u egzekucijama bila brutalnija od najstrašnijih nacističkih logora.

Bez želje i pretenzija da se u ovom kratkom tekstu govori iscrpno o strukturi pobijenih nakon predaje na Blajburgu, treba istaći da je naricanje nad ustaškim „žrtvama” koje nisu poštovale uputstva Saveznika o predaji kolaboratorskih trupa od momenta kapitulacije Nemačke i likvidiranim zbog ratnih zločina i kolaboracije višestruko bitno za novu hrvatsku državu, što su primećivali i strani istoričari. Prvo, njome se hrvatski narod od konstitutivnog naroda nove komunističke Jugoslavije pretvara u njenog taoca, što opravdava i hrvatsko proleće i nelegalnu secesiju devedesetih, ali i ratove koji su sledili potom. Drugo, time se briše razlika između ustaških žrtava, koje su ubijane u razgranatom sistemu logora za istrebljenje bez obzira na krivicu, starosnu dobu, pol ili bilo koje lično svojstvo, gotovo isključivo na osnovu pripadnosti jednom etnosu ili jednoj rasi, te zločinaca koje su pravedno kaznili partizanski oslobodioci, a od kojih su mnogi učestvovali u najmonstruoznijim zločinima tokom postojanja Nezavisne Države Hrvatske, dok je onaj mali deo bio pripadnik vojske države koja je iza sebe imala istu ubilačku prirodu kao i Hitlerova Nemačka, samo što je ona bila još varvarskija i još bestijalnija zbog geografskih, kulturnih i istorijskih prilika.

Nije reč ni o kakvim žrtvama jer pojam žrtve podrazumeva pojam nevinosti, a pobijeni sa Blajburga su bili sve sem nevinih. Reč je, dakle, o licima koja su bila kojekome kriva za čitavu plejadu najtežih prestupa i koja su se, shodno odlukama Saveznika, imala tretirati kao naoružane bande od časa kapitulacije Hitlerove Nemačke. Klanjanjem pred njima se relativizuju zločini Ustaškog pokreta, a prlja Jugoslovenska armija, što je potpuno u skladu sa čuvenim narativom Evropske unije i NATO-a o dva totalitarizma, nacističkom i komunističkom, koji supremaciju treba da omogući narativu liberalnog kapitalizma i američkog imperijalizma. Time se i relativizuje Jasenovac tako što hrvatska istoriografija pod patronatom Republike Hrvatske svesno prepumpava broj pobijenih na Blajburgu i sa namerom nastoji da promeni njihovu strukturu iz pripadnika vojske satelita Hitlerovog Rajha (i to najgorih od najgorih, pošto su domobrani uzeli Titovu amnestiju, dok se ona nikada nije odnosila na zaklete ustaše i pripadnike Ustaške vojnice zbog njihovog masovnog učešća u zločinima, pogotovo nad Srbima) u nevine civile koji su poubijani iz čista mira.

Ipak, tu je još jedna nit koja obično beži stranim istoričarima i analitičarima zbog nedovoljno dobrog poznavanja balkanskih prilika i simbolike koja je suptilna: to je simboličan zavet NDH nasledstvu, naglašavanje istorijskog kontinuiteta između Nezavisne Države Hrvatske i moderne nezavisne hrvatske države. To je dokaz kome je zaista odano hrvatsko rukovodstvo, čiju ideju državotvornosti sledi. To svakako nije ideja onih koji su sudili ustašama sa Blajburga preko i pravično. Priča o avnojskoj Hrvatskoj kao pravnoj prethodnici Republike Hrvatske služi samo da se zamuti voda i zaboravi na istinsku ustašku prirodu moderne hrvatske vlasti u međunarodnim tokovima. To je samo za spoljnu upotrebu, za mazanje očiju strancima. Dok se gaji i baštini ustaško nasleđe na svakom koraku, strancima se mažu oči sa neverovatnim pričama o 250.000 hrvatskih antifašista (na stranu smehotresno prepumpavanje broja, pošto je po rečima hrvatskog istoričara Goldštajna na teritoriji NDH 1941. godine bilo oko 800 etničkih Hrvata u partizanima, cinizam koji Srbe koji su pobegli u šumu da bi preživeli državni genocid hrvatske vlasti naziva hrvatskim antifašistima je u najmanju ruku morbidan, sraman i zastrašujuć).

Da to nije tako, zar bi se hrvatska predsednica klanjala na Blajburgu? Možete li da zamislite Merkelovu kako se poklanja nemačkim žrtvama Staljingrada ili u Berlinu stoji spomenik Crvenoj armiji? Da nije tako, zar bi u najdoslednijoj tradiciji hrvatskog kleronacizma u najvećoj zagrebačkoj Bazilici Srca Isusova bila održavana misa za Ante Pavelića, poglavnika Nezavisne Države Hrvatske? Da li je moguće zamisliti u srcu Berlina misu za Adolfa Hitlera? Da nije tako, zar bi u Hrvatskoj postojale ulice nazvane po doktoru Budaku, ministru Nezavisne Države Hrvatske i glavnom ideologu genocidne ustaške politike da trećinu Srba treba pobiti, trećinu proterati, a trećinu pokatoličiti (koju u projektu okretanja istorije naopako hrvatska država u seriji o Stepincu emitovanoj na HRT pripisuje četničkom komandantu generalu Mihailoviću, za kog nemam nikakvih simpatija, ali koji nikad nije izjavio ništa slično)?

Da li vam se čini da bi u Hamburgu mogla da osvane Geringova ulica, i to prevashodno ona u kojoj žive Jevreji, čisto da im se stavi do znanja šta vlast misli o njima? Uz Budaka, kog su partizani obesili 1945. godine, tu su i Francetić Jure, zapovednik ustaške Crne legije, opevan u ustaškim pesmama, ali i Mladen Lorković, ministar unutrašnjih poslova Nezavisne Države Hrvatske. Kako je moguće da čitav niz najviših funkcionera ustaške države koja je bila nacistički satelit danas imaju ulice u Hrvatskoj ako Republika Hrvatska odbacuje nasleđe NDH? Dodajte na onu Geringovu i Gebelsovu i Ajhmanovu. Tu je i konstantno relativizovanje Jasenovca. Stjepan Razum, sveštenik Rimokatoličke crkve i voditelj Matične kancelarije Zagrebačke nadbiskupije, izjavio je da ne postoje dokazi za masovne ustaške zločine u Jasenovcu, ali postoje za partizanske. To nije spontano ludilo jednog klerofašiste, već brižljivo izgrađen državni narativ o Drugom svetskom ratu, koji za cilj ima da genocid ustaša otera u istorijski zaborav, a krivicu prebaci na pobedonosne Titove partizane. Od najobičnijih šarlatanskih revizionista upregnutih u državnu mašineriju brisanja prošlosti koja orvelovski okreće istoriju naopako pričajući da su u Jasenovcu bile dobre pozorišne predstave, opere i fudbalski turniri, preko predsedničkog kandidata Škora koji bi da prekopa Jasenovac jer mu je deda bio ustaša, pa do predsednice Kolinde koja preporučuje da se oformi komisija koja treba da utvrdi ,,šta se desilo u Jasenovcu.”

Opet, zamislite Merkelovu kako nas ubeđuje da se ne zna šta se desilo u Aušvicu ili Mathauzenu. Ni drugi logori nisu prošli bolje, pa je pored zloglasnog Jastrebarskog, gde su držana u zatočeništvu i indoktrinisana srpska deca dok ih nije oslobodila Četvrta kordunaška komandanta Nikole Vidovića, stavljen podrugljiv bilbord sa natpisom: ,,Grad Jastrebarsko – prijatelj dece!” Da bi se shvatila zapremina krvoločnog revizionističkog ludila, valja izneti i da čak 13.000 pripadnika ustaških i domobranskih jedinica sa članovima porodica prima penziju Republike Hrvatske. Tu su i folklorni nastupi hrvatskog najpopularnijeg pevača Tompsona na trgu, na kojima se skupljaju desetine hiljada fanova, gde se peva o tome kako je „loša bila 1945, rasula nas širom sveta.” Ona 1945. koja je oslobodila svet od nacizma je bila loša?

Ovo ne zvuči kao nešto što bi se sviralo u avnojskoj Hrvatskoj. Kada se NDH i kritikuje, čini se to sa pozicije kritike Pavelićevih ugovora sa fašističkom Italijom, kojim se odrekao Istre i Dalmacije. Genocid nad Srbima, Jevrejima i Romima se prećutkuje ili prećutno podržava. To je kao da se kritikuje Hitler jer je izgubio rat, a pritom se ne pominje Holokaust i sva ostala zla nacističke ideologije po svetu. Od televizijskih serija, preko tabli sa natpisom „za dom spremni” u okolini Jasenovca do fudbalskih stadiona na kojima se urla „za dom spremni,” ustaški narativ je sveprisutan u Hrvatskoj. I iza njega stoji vrh hrvatske države, nesumnjivo, čvrsto i verno, još od onog vremena kada je otac hrvatskog ustaškog revizionizma i hrvatske moderne države Franjo Tuđman na Prvom opštem saboru HDZ-a rekao da je NDH bila kvislinška tvorevina, ali i izraz volje hrvatskog naroda za samostalnom državom. Time je zacementirao na kojim će se temeljima graditi nova država i ko ce za nju biti dobri, a ko loši momci. Time je zacementirao i posao istorijskog revizionizma koji su on i Mesić započeli, a danas ga završava sadašnji vrh političke elite Republike Hrvatske.

Najvernije nasleđe ustaške drzave, najžilavije i najopasnije, jeste upravo srbofobija i destruktivna agresija prema srpskom narodu, koja i dalje plamti punim žarom, baš kao što gori baklja na grbu Ustaškog pokreta. Fizički napadi na Srbe na etničkoj osnovi su svakodnevni, napada se isključivo na etničkoj osnovi bez obzira na godine, tako da su žrtve bile i pubertetlije i teško oboleli starci samo zato što su – Srbi. Bilo je i napada koji se završio fatalnim ishodom, a koji je bio baziran isključivo na etničkoj mržnji. Sudska vlast je vrlo blagonaklona prema ovakvim učiniocima ako se oni uopšte i uhvate. Sezona lova na Srbe, diskriminacije Srba na svakom koraku i progona srpskog stanovništva je otvorena.

Na ulicama se aktivno pale lutke srpskog političara Pupovca, koji se medijski linčuje od strane skoro svih medijskih glasila, bila ona nominalno centralistička ili otvoreno ustaška, provladina ili opoziciona. Ćirilične table se lome na svakom koraku, a Republika Hrvatska radi sve što je u njenoj moći da onemogući povratak proteranih Srba. Najverniji prikaz ovoga je proslava etničkog čišćenja 250.000 Srba u akciji Oluja, koja se u Republici Hrvatskoj slavi kao državni praznik, uz ordenje i muziku. Kolika je opsednutost hrvatske javnosti Srbima svedoči i činjenica da su hrvatski fudbaleri posle pobede nad Argentinom na Svetskom prvenstvu pevali kako će srpske dobrovoljce stići njihova ruka i u Srbiji. Javnost je ovo oduševljeno pozdravila. Pitam se da li bi nemačka javnost tako pozdravila pevanje kako će Jevreje stići ruka i u Izraelu.

Ne zavaravajmo se, ustaštvo je ne samo živo u Republici Hrvatskoj, ono je na vlasti. Sa te pozicije, ono je bezmerno opasno za srpski narod. Nijedan Srbin neće biti miran dok je živa ideja NDH, dok je živ duh Pavelića, Budaka i Luburića. Za sada nema logora, ali ima žrtava. Klerošovnistički sistemi su jako opasni zato što stalno moraju žrtvovati unutrašnjeg neprijatelja rulji da bi zadovoljili njen autoritarni implus. Prva žrtva pokošena kamama ovih novih ustaša bila je istorijska istina. Onda su počele da padaju batine, a potom i tela. Ideologija Nezavisne Države Hrvatske je kleronacistička, a ona sama po sebi predstavlja brutalniju balkansku verziju Hitlerove Nemačke. Nikada se ne sme dozvoliti da se rehabilitacija te nakazne tvorevine izvrši, a još manje da ona ponovo dođe do pozicije moći sa koje može ponovo da istrebljuje. To nije samo poštovanje prema žrtvi naših dedova, već i osiguranje budućnosti naše dece, a time i biološkog i kulturnog opstanka srpskog naroda, koji od ustaša u svojoj dugoj istoriji nije imao ubilačkijeg i krvoločnijeg neprijatelja.

Da bismo se protiv rehabilitacije mogli boriti, moramo prvo biti svesni da se ona dešava. A dešava se – punim intezitetom. Potom moramo biti svesni da nemamo izbor i da moramo da se borimo, da su nam najveći neprijatelji zatvaranje očiju, ravnodušnost i nezainteresovanost. Ne sme se dozvoliti da se suočimo sa istinom onako brutalno kako su se suočili mučenici iz Gline tokom masovnog ustaškog klanja i silovanja Srba. Tada će biti kasno.

 

Autor Bojan Dragićević

 

Naslovna fotografija: Snimak ekrana/Fejsbuk

 

Izvor Vidovdan, 29. novembar 2019.